حدیث نبوی نقل کردیم ، هر عمل نیکی در نردبان تکامل ، بالاتر هم دارد جز شهادت . و از طرف دیگر انتقال به جهان دیگر است که امری محبوب و مطلوب و مورد آرزوی اولیاء الله است . اینست که می‌بینیم مثلا علی علیه السلام آنگاه که می‌بیند مرگش به صورت‌ شهادت نصیبش شده از خوشحالی در پوست نمی‌گنجد . علی علیه السلام در فاصله ضربت خوردن تا وفات ، جمله‌های زیادی دارد که‌ در کتب و از آن جمله در نهج البلاغه مسطور است . یکی از آن جمله‌ها در همین زمینه است : « و الله ما فجانی من الموت‌ وارد کرهته و لا طالع انکرته و ما کنت الا کقارب ورد و طالب وجد » . یعنی به خدا قسم هیچ امر مکروه و خلاف انتظاری برای من رخ نداده است . همان رخ داده که می‌خواستم ، به آرزوی خود که شهادت است رسیدم . مثل من‌ مثل کسی است که شب تاریک در جستجوی آب در صحرائی می‌گردد و ناگاه چاه‌ آبی و یا سرچشمه‌ای پیدا می‌کند . مثل من مثل جوینده‌ای است که به مطلوب‌ خود نائل شده باشد . حافظ به همین جمله‌ها نظر دارد آنجا که می‌گوید :

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

اندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند