فرمود یا علی فتنه‌ای است که امت من بعد از من دچار آن می‌گردند . گفتم‌ آیا شما در روز احد آنگاه که گروهی از مسلمین شهید شدند و من از شهادت‌ محروم شدم و این امر بر من گران آمد ، به من نفرمودید که مژده بدهم به تو ، شهادت تو در پیش است ؟ فرمود همین طور است ، تو شهادت در پیش‌ داری ، اکنون بگو در آنوقت صبرت چگونه خواهد بود ؟ گفتم یا رسول الله‌ اینجا جای صبر نیست ، جای شکر و سپاس است . آنگاه پیغمبر راجع به‌ فتنه‌ای که بعد حادث خواهد شد به من توضیحاتی داد . اینست معنی نشاط شهادت ، علی به امید شهادت زنده بود ، اگر این امید را از او می‌گرفتند ، خیری در زندگی نمی‌دید . زندگی برایش بی معنی و بی‌مفهوم بود . ما مردم به زبان ، بسیار علی علی می‌گوئیم ، اگر با حرف ، کارها درست‌ شود از ما شیعه‌تر در دنیا نیست ، اما اگر تشیع حقیقتی باشد - که هست - و اگر تشیع به معنی علی مابی و علی گونگی باشد کار خیلی مشکل است و همین‌ ، یک نمونه است . از علی علیه السلام که بگذریم ، افراد دیگری را باز می‌بینیم که " نشاط شهادت " دارند . در دل اینها یک آرزو بود ، که آیا ممکن است خدا شهادت را به آنها روزی کند ! یکی از دعاهای معمولی مسلمانان صدر اسلام همین بود ، در دعاهائیکه از ائمه بما رسیده است