اینجاست که مقام اصحاب ابا عبدالله روشن میشود ، هیچ اجباری نه از ناحیه دشمن که بگوئیم در چنگال دشمن گرفتارند و نه از ناحیه حضرت که‌ مساله تعهد بیعت بود ، نداشتند ، ابا عبدالله به همه‌شان آزادی داد . در همینجاست که می‌بینید آن جمله‌های پر شکوه را یک یک اهل بیت و اصحابش ، به ابا عبدالله ، در جوابش عرض کردند .

دو مایه دلخوشی امام

حسین ( ع ) در شب عاشورا ، و روز عاشورا ، دو تا دلخوشی دارد ، دلخوشی‌ بزرگش به اهل بیتش است که می‌بیند قدم به قدمش دارند می‌آیند ، از آن‌ طفل کوچکش گرفته تا فرد بزرگش . دلخوشی دیگرش بر اصحاب با وفایش هست که می‌بیند کوچکترین نقطه ضعفی‌ ندارند ، فردا که روز عاشورا میشود ، یکنفر از اینها فرار نکرد ، یکنفر از اینها به دشمن ملحق نشد ، ولی از دشمن افرادی را به خود جذب کردند . هم در شب عاشورا افرادی به آنها ملحق شدند و هم در روز عاشورا دشمن را مجذوب خودشان کردند ، که " حربن یزید ریاحی " یکی از آنهاست ، ٣٠ نفر در شب عاشورا آمدند ملحق شدند ، اینها مایه‌های دلخوشی ابا عبدالله بود . یک یک شروع کردند به جواب دادن به آن حضرت . آقا !