دارد . گریه همیشه ملازم است با نوعی رقت و هیجان . اشک شوق و عشق را همه می‌شناسیم . در حال گریه و رقت و هیجان خاص آن ، انسان بیش از هر حالت دیگر خود را به محبوبی که برای او می‌گرید نزدیک می‌بیند ، و در حقیقت در آن حال است که خود را با او متحد می‌بیند ، خنده و شادی بیشتر جنبه خودی و شخصی و در خود فرو رفتن دارد و گریه بیشتر از جنبه خود بیرون‌ آمدن و خود را فراموش کردن و با محبوب یکی شدن . خنده از این نظر مانند شهوت است که در خود فرو رفتن است و گریه مانند عشق است که از خود بیرون رفتن است . امام حسین ( ع ) به واسطه شخصیت عالیقدرش ، به واسطه شهادت‌ قهرمانانه‌اش مالک قلبها و احساسات صدها میلیون انسان است . اگر کسانی‌ که بر این مخزن عظیم و گرانقدر احساسی و روحی گمارده شدند یعنی رهبران‌ مذهبی بتوانند از این مخزن عظیم در جهت هم شکل کردن و هم رنگ کردن و هم‌ احساس کردن روحها با روح عظیم حسینی بهره برداری صحیح کنند ، جهان اصلاح‌ خواهد شد . راز بقاء امام حسین اینست که نهضتش از طرفی منطقی است ، بعد عقلی‌ دارد و از ناحیه منطق حمایت می‌شود . و از طرف دیگر در عمق احساسات و عواطف راه یافته است . ائمه اطهار که به گریه بر امام حسین سخت توصیه‌ کرده‌اند ، حکیمانه‌ترین