است . و نیز درست است که کشاورز ، خانه و زندگی و خانواده را رها کرده‌ و در مزرعه مشغول کشاورزی است . اما مزرعه و کار در مزرعه است که وسیله‌ معشیت خودش او را در همه سال در آغوش خانواده فراهم می‌کند . رابطه دنیا با آخرت ، و رابطه روح با بدن چنین رابطه‌ای است . مردمی که جهان بینی شان درباره روابط انسان و جهان چنین جهان بینی باشد ، اگر عملا توفیقی به دست نیاورده باشند و عمر خود را به بطالت و تباهی‌ و کارهای مستحق کیفر گذرانده باشند ، بدیهی است که برای اینها مرگ به‌ هیچ وجه امر محبوب و مطلوب و مورد آرزو نیست ، بلکه منفور و مخوف‌ است اینها از مرگ می‌ترسند ، زیرا از خود و کرده‌های خود می‌ترسند .

ای که می‌ترسی ز مرگ اندر فرار

هان ز خود ترسانی ای جان هوشدار

زشت ، روی توست نی رخسار مرگ

جان تو همچون درخت و مرگ ، برگ

اما اگر کسی چنین جهان بینی‌یی داشته باشد و عملا موفق باشد . مانند دانش آموزی باشد که یک سره تحصیل کرده و کشاورزی باشد که سخت کوشیده‌ است ، بدیهی است که چنین دانش آموزی آرزوی بازگشت به وطن دارد ، دلش‌ برای