تاريخ حديث شيعه از آغاز سده چهاردهم هجرى تا امروز - وفايى، مرتضى - الصفحة ٣٤ - مرورى بر«جامع أحاديث الشيعة»

ذكر شده و سپس متن حديث، نقل شده است و احياناً اگر اختلافى در سند وجود داشته، ابتدا حديث با يك سند ذكر شده، سپس سند ديگر به تنهايى آمده است.

٧. چنان كه حديثى تقطيع شده (مثل حديث «اربعمئة» يا حديث «علل الأحكام»)، سند حديث در اوّلين بابى كه بخشى از آن حديث ذكر شده، آمده است و در باب‌هاى ديگر، سند به آن جا ارجاع شده است.

٨. حتّى الامكان، از تقطيع حديث، احتراز شده است، مگر در احاديث طولانى.

٩. از تكرار حديث كه متضمّن دو يا چند حكم بوده، خوددارى شده و هر حديثى فقط در بابى كه مناسب‌تر بوده آمده و در مواضع ديگر، به آن اشاره شده است.

١٠. در ترتيب ذكر روايات يك باب، حديثى كه معمولًا به آن، فتوا داده شده، در ابتدا و سپس روايات ديگر كه معارض يا مخصّص يا مقيّدند، ذكر شده است.

١١. در ترتيب ابواب، مناسبت‌ها رعايت شده است، مثل تقديم ابواب وضو بر ابواب نواقض وضو.

١٢. احاديث هر باب، شماره گذارى شده است.

١٣. وجوهى كه شيخ طوسى در جمع اخبار متعارض ذكر كرده، به مناسبت اخبار ياد شده، آورده شده است.

١٤. خللى كه در بعضى اسناد يا متون وجود داشته، اصلاح گرديده است. نيز مواردى كه ممكن است كلام راوى با متن حديث اشتباه شود، تذكّر داده شده است.

١٥. لغات غريب، توضيح داده شده است.

١٦. روايات مربوط به فضيلت حديث و حديث ثقلين، به عنوان مقدّمه در آغاز كتاب آمده است.

١٧. روايات سنن و آداب و اخلاق و ادعيه و اذكار و قرائت قرآن و لباس و مسكن و