تاريخ حديث شيعه از آغاز سده چهاردهم هجرى تا امروز - وفايى، مرتضى - الصفحة ٣١ - نگاهى به زندگى آية الله بروجردى

وى در هفت سالگى به مكتب رفت و كتاب‌ جامع المقدّمات‌ و نصف كتاب‌ سيوطى‌ را به خوبى آموخت و در ميان شاگردان، امتياز ويژه‌اى يافت. سپس در مدرسه علميه نوربخش، تحصيلات خود را تكميل كرد و در هجده سالگى (١٣١٠ ق) به حوزه علميه اصفهان عزيمت نمود و در مدّت چهار سال، در مدرسه صدر به ادامه تحصيل پرداخت. وى در سال ١٣١٤ ق، با درخواست پدرش به زادگاهش برگشت و پس از ازدواج، مجدّداً به اصفهان رفت و پنج سال ديگر به تحصيل و تدريس اشتغال ورزيد. در سال ١٣١٩ ق، مجدّداً پدرش او را به بروجرد فراخواند و سپس وى را به نجف اشرف فرستاد.[١]

او پس از ورود به نجف، به حوزه درس آية اللَّه آخوند خراسانى، استاد بزرگ عصر، رفت و نُه سال تمام از محضر ايشان، مستفيض شد. او كه از ٢٧ سالگى مجتهدى مسلّم محسوب مى‌شد، دروس فقه و رجال خود را در خدمت آية اللَّه سيّد كاظم يزدى و آية اللَّه شريعت اصفهانى فرا گرفت.[٢]

پس از نُه سال تحصيل در نجف اشرف، در سال ١٣٢٨ ق، با دريافت اجازه اجتهاد از آخوند خراسانى و آية اللَّه شريعت اصفهانى، به وطن مراجعت كرد و مورد استقبال علما و اهالى بروجرد قرار گرفت. آخوند خراسانى نيز با ارسال نامه‌اى به پدر ايشان، ضمن تشريح شخصيت علمى وى، سفارش كرد كه او را به عنوان مجتهد مطلقِ جامع الشرائط بشناسد و به مردم، معرّفى كند. سپس، ايشان براى مدت ٣٣ سال به تدريس و تبليغ و تأليف در آن ديار پرداخت‌[٣] تا اين كه با دعوت بعضى از علما، در روز چهاردهم محرّم ١٣٦٤، مطابق با نهم دى ماه ١٣٢٣، در ميان استقبال پُرشور صدها تن از علما و دانشمندان و طلّاب حوزه علميه قم- كه در ميان آنها حاج آقا روح اللَّه‌

[١]. ر. ك: همان، ص ٩٦- ١٠٠.

[٢]. همان، ص ١٠٠.

[٣]. همان، ص ١٠٧.