تاريخ حديث شيعه از آغاز سده چهاردهم هجرى تا امروز - وفايى، مرتضى - الصفحة ٣٧ - چاپ سوم

و الأطعمة و الأشربة» و بيست و نهم، «كتاب الميراث» و «كتاب القضاء» آمده است، تا جلد سى‌ام كه «كتاب القصاص» است و جلد سى و يكم كه «كتاب الحدود و الديات» است و كتاب، با آن، در سال ١٣٧٩ ش، خاتمه يافته است و مؤلّف، در پايان آن، در سه صفحه، به زحمات چهل ساله خويش در تأليف اين اثر، اشاره كرده است.

يادآور مى‌شود آية اللَّه محمد واعظزاده خراسانى كه در تدوين اوّليه كتاب، همكارى داشته است، نسبت به چاپ دوم و سوم اين كتاب، انتقاداتى دارد كه به بعضى از آنها اشاره مى‌گردد:

«يك. آقاى معزّى مدّعى است در حالى‌كه مجموع چاپ دوم كتاب ٢٦ جلد بوده و اين مقدار، تحت نظر آية اللَّه بروجردى تأليف شده و صرفاً از روايات دو كتاب‌ وسائل‌ و مستدرك‌ گرد آمده، در چاپ سوم، حدود دو هزار حديث از غير اين دو كتاب، اضافه شده است. بنا بر اين درباره چاپ سوم، نمى‌توان گفت تحت نظر آية اللَّه بروجردى بوده است و افزوده‌ها بايد به عنوان‌ مستدرك‌ در آخر كتاب به نام آقاى معزّى مى‌آمدند.

دو. ضبط معانى لغات و نيز بيانات و تعليقات اضافه شده در اين چاپ را نمى‌توان به نظر آية اللَّه بروجردى نسبت داد.

سه. با توجّه به اين كه تمام اين كتاب توسّط اعضاى جلسه حديث زير نظر آية اللَّه بروجردى تأليف گرديد و در مقدّمه فرزند ايشان، سيّد محمّد حسن و نيز در تقريظ آية اللَّه خويى همين مطلب ذكر شده است، ليكن مشاهده شده كه در چاپ دوم، از جلد هفدهم تا پايان و در چاپ سوم از جلد اوّل تا آخر، همه جا آقاى معزّى ملايرى، مؤلّفْ معرّفى شده است. البته مساعى فراوان ايشان، قابل انكار نيست؛ امّا هر چه باشد، اين كار، با امانت، سازگار نيست و از اعتبار كتاب مى‌كاهد و چنانچه ادّعا شود اين كتاب، غير از آن چيزى است كه تحت اشراف آية اللَّه بروجردى بوده، پس بايد از نسبت دادن آن به ايشان، پرهيز شود. البته اگر بخواهيم انصاف بدهيم، كتاب الفرار، كتاب العشرة، ابواب الحمّام و چند عنوان ديگر كه جزء سنن هستند، احتمال دارد