تاريخ حديث شيعه از آغاز سده چهاردهم هجرى تا امروز - وفايى، مرتضى - الصفحة ٢٨٨ - مشايخ اجازه شيخ آقا بزرگ

شيرازى؛[١]

- إجازات الرواية و الوراثة؛

- ضياء المفازات فى مشايخ الإجازات؛

- أسناد المصفّى.

مشايخ اجازه شيخ آقا بزرگ‌

گفته شده در ميان علما و بزرگان، كمتر كسى است كه تعداد مشايخ و كثرت طُرُق اجازه وى به پاى شيخ آقا بزرگ برسد، به نحوى كه ايشان از علماى ديگر مذاهب هم اجازه روايت داشته است. بعضى از مشايخ اجازه آقا بزرگ تهرانى عبارت‌اند از:

١. حاج ميرزا حسين نورى طَبَرسى (صاحب‌ مستدرك الوسائل‌) (م ١٣٢٠ ق)؛

٢. سيّد محمّد على شاه عبد العظيمى (م ١٣٣٤ ق)؛

٣. شيخ محمّد صالح آل طَعّان بَحرانى (م ١٣٣٣ ق)؛

٤. شيخ على كاشف‌الغطاء، صاحب‌ الخيارات‌ (فرزند شيخ جعفر كاشف الغطا) (م ١٣٥٠)؛

٥. سيّد حسن صدر كاظمى (م ١٣٥٤)، صاحب كتاب‌ تأسيس الشيعة لفنون الإسلام‌؛

٦. شيخ الشريعه اصفهانى (م ١٣٣٩ ق)؛

٧. علّامه سيّد عبد الحسين شرف الدين‌[٢] (صاحب‌ المراجعات‌)؛

٨. حاج شيخ عبّاس قمى (صاحب‌ سفينة البحار)؛

٩. شيخ محمّد على ازهرى مكّى مالكى، رئيس مدرّسان مسجد الحرام؛

١٠. شيخ عبد الوهاب شافعى، امام جماعت مسجد الحرام؛

[١]. ر. ك: همان، ص ٢١- ٢٧.

[٢]. اجازه ايشان و شيخ الشريعه اصفهانى به آقا بزرگ تهرانى، مدبّجه است؛ يعنى هر يك به ديگرى اجازه روايت داده‌اند.