گفتنى است كه خداوند متعال ، در قرآن ، تنها يك بار از خود با توصيف «زيباترين آفريننده» ستايش كرده و آن هم هنگام آفرينش انسان است . ب ـ آيات و احاديثى كه بر كرامت انسان و برترى او بر ساير آفريده ها دلالت دارند . [١] ج ـ آيات و احاديثى كه تصريح مى كنند كه آنچه در زمين است ، بلكه همه جهان ، براى انسانْ آفريده شده است . [٢] د ـ آيات و رواياتى كه دلالت دارند بر اين كه خداوند متعال ، همه آنچه را در آسمان ها و زمين است ، مسخّر انسان كرده است . [٣] ه ـ آيات و رواياتى كه ويژگى هاى مثبت انسان را بيان كرده اند . [٤] و ـ آيات و رواياتى كه نظر به موقعيت «انسان كامل» دارند و اين كه انسان در سير تكاملى خود ، مى تواند به نقطه اى برسد كه مظهر اسما و صفات الهى گردد و بدين سان ، خليفه خدا ، مسجود فرشتگان و امامِ ملكوتيان شود . [٥]

٣ . انسان ، پيش از ورود به دنيا

مقتضاى تأمّل در شمارى از آيات قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام اين است كه انسان ، پيش از وجود دنيوى ، در نشئه اى ديگر ، از نوعى «وجود» برخوردار بوده

[١] ر . ك : ص ١٥٥ (برترى هاى انسان / گراميداشت الهى) .[٢] ر . ك : ص ١٦١ (برترى هاى انسان / آفرينش آنچه در زمين است، براى انسان) .[٣] ر . ك : ص ١٦٥ (برترى هاى انسان / آنچه در آسمان ها و زمين است، مسخّر اوست) .[٤] ر . ك : ص ٢٠٩ (فصل پنجم: ويژگى هاى ستودنى انسان) .[٥] ر . ك : ص ٢٨٣ (فصل نهم : انسان كامل) .