دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٤٧
«وهرگاه به انسان نعمت بخشيم ، روى برمى تابد و خود را كنار مى كشد ، و هرگاه بدى به او رسد ، نوميد مى شود» .
«اى انسان ! چه چيز تو را به پروردگار بزرگوارت ، غرّه كرده است؟» .
حديث
٥٣٩٥.امام على عليه السلام ـ در سخنانش به هنگام تلاوت : «اى انسان ! چه چ: انسانى كه در اين آيه مورد سؤال قرار گرفته است ، هر دليلى را براى غرّه شدنش به خدا بياورد ، دليلش نادرست ترين دليل هاست ، عذر [و بهانه] او از عذر [و بهانه] هر فريب خورده اى بى پايه تر است ، و نادانى ، وجود او را سختْ فرا گرفته است . هان ، اى انسان ! چه چيزْ تو را بر گناه كردنت دلير ساخته ، و چه چيزْ تو را به پروردگارت گستاخ كرده ، و چه چيزْ تو را با نابودى خودت دمخور نموده است ؟ ! مگر درد تو را بهبودى نيست ؟ يا خوابت را بيدارى اى نيست ؟ چرا به خويشتن رحم نمى كنى ، چنان كه به ديگران ، رحم مى كنى ؟ كه چه بسا شخصى را در گرماى آفتاب مى بينى و او را سايه مى بخشى .
٦ / ١١
كشمكش و ستيزه
قرآن
«و به راستى در اين قرآن ، براى مردم از هر گونه مَثَلى آورديم ؛ ولى انسان بيش از هر چيز ، سرِ ستيز دارد» .
«مگر آدمى ندانسته است كه ما او را از نطفه آفريده ايم . پس بناگاه ، وى ستيزه جويى آشكار شده است ؟» .
«انسان را از نطفه اى آفريد . پس به ناگاه او ستيزه جويى آشكار شد» .