٥٤٦٨.امام زين العابدين عليه السلام ـ از دعاى ايشان در پوزش خواهى از خداوند ـ: منزّهى تو ! چه شگفت است كه من به زبان خويش گواهى مى دهم ، و اعمال نهان خويش را بر مى شمارم ! و شگفت تر از اين ، درنگ ورزى تو در برابر من ، و كندى ورزيدنت در مجازات سريع من است و اين ، نه از آن روست كه مرا در نزد تو ارج است ؛ بلكه به خاطر صبورى تو در برابر من و لطف تو بر من است تا بلكه از نافرمانى تو ـ كه موجب خشم و ناخشنودى توست ـ باز ايستم ، و از بدى هايم كه مرا فرسوده [و بى آبرو] كرده است ، دست بردارم ، و [نيز] از آن روست كه بخشايشِ مرا از مجازات كردنم دوست تر مى دارى .

٥٤٦٩.امام صادق عليه السلام ـ در دعاى آمرزش خواهى ـ: بار خدايا ! از تو آمرزش مى خواهم براى هر گناهى كه بدنم به لطف عافيت بخشى تو بر آن توانا گشت . . . يا [براى هر گناهى كه] ترسِ از آن مرا فرا گرفت و به درنگ تو تكيه كردم [و آن گناه را مرتكب شدم] .