٥٣٩٠.امام على عليه السلام : اين آيه در باره صفّه [١] نشينان فرود آمد: «و اگر خدا ، روزى را براى بندگانش فراخ گرداند ، هر آينه در زمين سركشى كنند ؛ ليكن او آنچه را خواهد ، به اندازه فرو مى فرستد» . علّت فرود آمدنش هم آن بود كه گفتند: «كاش برخوردار مى بوديم !» و آرزوى دنيا را كردند .

٥٣٩١.امام على عليه السلام : توانگرى، سركشى مى آورد .

٥٣٩٢.امام على عليه السلام ـ در بيان شگفتى هاى دل انسان ـ: اگر به مالى دست يابد ، توانگرى سركشش مى نمايد . اگر نادارى او را بِگزَد ، رنج و گرفتارى دامنگيرش مى شود، و اگر مصيبتى به او برسد ، بى تابى رسوايش مى سازد .

٥٣٩٣.امام على عليه السلام : ثروت بسيار ، [مايه] تباهى و سركشى و نابودى است .

٦ / ٦

فراموشى

قرآن

«و چون به انسان گزندى رسد ، توبه كنان ، پروردگارش را مى خواند . سپس چون از جانب خود به او نعمتى دهد ، آن [گزندى] را كه در رفع آن ، پيش تر به درگاه او دعا مى كرد ، فراموش مى نمايد و براى خدا همتايانى قرار مى دهد تا [خود و ديگران را] از راه او گم راه گرداند . بگو: «به كفرت اندكى برخوردار شو كه تو از اهل آتشى»» .

[١] صُفّه ، سايبانى در مسجد پيامبر خدا بود كه بى خانمان ها و بينوايان ، در آن جا زندگى مى كردند .