٥١٦٥.امام صادق عليه السلام : اميرمؤمنان عليه السلام در سجده مى گفت: «بر خوارى ام در پيشگاهت و زارى ام به درگاهت و تنهايى ام در ميان مردم ، رحم آور ، و مرا با خودت مأنوس بدار ، اى كريم!» .

٥١٦٦.امام حسن عليه السلام : اى كسى كه گريزندگان ، به سويش مى گريزند و تنهايان ، با او اُنس مى گيرند ! بر محمّد و خاندان او درود فرست ، و اُنس مرا با خودت قرار ده كه سرزمين هايت بر من تنگ آمده اند ، و توكّل مرا بر خودت قرار ده كه دشمنانت بر ضدّم برخاسته اند .

٥١٦٧.امام زين العابدين عليه السلام ـ در دعاى ايشان ، هنگامى كه چيزى اندوهناكش مى ساخ: بار خدايا ! بر محمّد و خاندان او درود فرست . . . و جامه گريز از نابكاران خَلقت را بر قامت دلم بپوشان ، و انس با خودت و دوستانت و فرمان بردارانت را به من ارزانى دار و مرا زير بار منّت و نه وامدار احسان هيچ گنهكار و كافرى قرار مده و هرگز به آنان نيازمندم مگردان ؛ بلكه آرامش دل و آسايش جان و بى نيازى و كارسازى ام را به خودت و به نيكان خَلقت ، منحصر گردان .

٥١٦٨.امام زين العابدين عليه السلام : اى انيس هر بى كس تنهايى ! در قبر ، انيس تنهايى من باش . و اى دومينِ هر يكّه اى! بر تنهايى درازمدّت من در زير خاك ، رحم فرما .