٥١٦٩.امام زين العابدين عليه السلام ـ از دعاى ايشان در حقّ خود و دوستانش ـ: بار خدايا ! با دَهِش خويش ما را از دَهِش دَهِشگران ، بى نياز گردان ، و با پيوند خودت ، تنهايى ناشى از پيوندگسلانِ ما را جبران كن تا با دَهِش تو ديگر به كسى رو نياوريم ، و در پرتو فضل تو از هيچ كس نهراسيم .

٥١٧٠.امام زين العابدين عليه السلام : بار خدايا ! مِهر مرا در دل هاى بندگانت بيفكن ، و آسمان ها و زمين را ضامن روزىِ من گردان ، و در دل هاى دشمنانت از جانب من هراس انداز، و مرا با رحمتت مأنوس ساز ، و نعمتت را بر من تمام كن ، و آن را به كرامتت با من پيوند زن .

٥١٧١.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجاتِ يادكنندگان ـ: معبودا ! ياد و نام خودت را در تنهايى و در جمع ، و در شب و روز ، و در آشكار و نهان ، و در خوشى و ناخوشى به من الهام فرما و ما را با ياد پنهان ، دمخور دار .

٥١٧٢.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجات معروف به مناجات صُغرى (كوچك) ـ: از تو درخواست مى كنيم كه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى و ترس ما را به امنيت خودت ، و دل تنگى مان را به اُنس خودت ، و تنهايى مان را به همراهى خودت ، و نابودى مان را به جاودانگى خودت ، و خوارى مان را به عزّتت پيوند زنى .

٥١٧٣.امام صادق عليه السلام : هر كس تنها به سفرى مى رود ، بگويد : «آنچه خدا خواهد . هيچ نيرويى نيست ، مگر به يارى خدا . بار خدايا ! هراس تنهايىِ مرا به آرامش تبديل كن ، و در تنهايى ام كمكم فرما ، و مرا سالم باز گردان» .