٥١٣٩.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجات هاى پانزده گانه ـ: معبود من ! كيست كه شيرينى محبّت تو را چشيد و ديگرى را به جاى تو گزيد؟ ! و كيست كه به مقام قرب تو اُنس گرفت و جايى ديگر جُست؟ ! معبود من ! پس مرا از كسانى قرار ده كه آنان را براى قرب و دوستى خودت برگزيدى .

٥١٤٠.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجات هاى پانزده گانه ـ: معبود من ! . . . از هر لذّتى به غير ياد تو ، و از هر آرامشى به غير اُنس با تو ، و از هر شادى اى به غير قرب تو ، و از هر سرگرمى اى به غير طاعت تو از تو آمرزش مى خواهم .

٥١٤١.امام زين العابدين عليه السلام ـ در مناجات انجيليه ـ: بار خدايا ! مرا از كسانى قرار ده كه . . . جان هايشان را به شناخت خود مأنوس گردانيده اى.

٥١٤٢.امام زين العابدين عليه السلام ـ از دعايى كه در برخى نافله هاى روز جمعه مى خواند: بار خدايا ! تو براى دوستانت همدم ترين همدمانى . . . . هرگاه هراسِ غربت ، مرا فرا گيرد يادِ تو ، مونس من مى شود .

٥١٤٣.امام صادق عليه السلام ـ از دعاى ايشان در صبحگاهان ـ: بار خدايا! . . . تو براى دوستانت همدم ترينِ همدمانى ، و براى كارسازى آن كه بر تو توكّل مى كند ، سزاوارترينى ، و براى يارى دادن آن كه به تو تكيه مى كند ، بهترينى و براى حمايت از آن كه به تو رو مى آورد ، برحق ترينى . راز من بر تو هويداست و من به تو مشتاقم . من ناتوانم و تو توانايى . من كوچكم و تو بزرگى . من ضعيفم و تو نيرومندى . من درويشم و تو بى نيازى . هر گاه غربت و تنهايى دل تنگم كند ، ياد تو مونس من مى شود .