حكمت ديگر آفرينش انسان ، كه در قرآن بدان تصريح شده ، عبادت آفريدگار است : «وَ مَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْاءِنسَ إِلَا لِيَعْبُدُونِ . [١] جنّيان و انسيان را نيافريدم ، مگر براى عبادت» . به كار گيرى انديشه و شناخت آفريدگار ، در واقع ، مقدّمه شكوفايى استعدادهاى انسان است و شكوفايى استعدادهاى وى ، در گرو فرمانبرى او از خداوند متعال و عبادت اوست ، چنان كه امام حسين عليه السلام مى فرمايد : ما خَلَقَ العِبادَ إلّا لِيَعرِفوهُ ، فَإِذا عَرَفوهُ عَبَدوهُ . [٢] بندگان را نيافريد، مگر براى اين كه او را بشناسند، و هرگاه او را بشناسند ، او را مى پرستند .

٤ . رحمت الهى

چهارمين حكمت آفرينش انسان كه در قرآن به آن اشاره گرديده و در روايات ، بدان تصريح شده است ، [٣] رسيدن به رحمت آفريدگار جهان است ، چنان كه از

[١] ذاريات : آيه ٥٦ .[٢] ر . ك : ص ١٨٨ ح ٥٣٤٥ .[٣] ر . ك : ص ١٩١ (آفرينش انسان براى رحمت) .