دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٠١
١ / ٤
تركيبى از دو جهان
٥٢٥٨.امام كاظم عليه السلام : خداوند ، دو جهان به هم پيوسته آفريد : جهان بَرين و جهان پايين ، و اين هر دو جهان را در آدميزاد در آميخت .
٥٢٥٩.امام صادق عليه السلام : انسان از بُعد دنيوى و بعد اُخروى آفريده شده است . پس هرگاه خداوند اين دو را با هم جمع كند ، زندگى انسان در زمين آغاز مى شود ؛ زيرا كه از بُعد آسمان به دنيا فرود آمده است . هرگاه خداوند ، آن دو را از هم جدا سازد ، با اين جدايى مرگ رُخ مى دهد و بُعد اُخروى به آسمان باز گردانده مى شود . پس ، زندگى در زمين است و مرگ ، در آسمان ؛ زيرا كه ميان روح ها و جسد ، جدايى افكنده مى شود ، و روح و نور به قدرت نخستين بازگردانده مى شود ، و جسم بر جان مى مانَد ، چون از بُعد دنيوى [و زمينى] است .
١ / ٥
ماننده ترين چيز به ترازو
٥٢٦٠.امام على عليه السلام : آدمى زاده ، ماننده ترين چيز به ترازوست : يا سبُك است به نادانى ، يا سنگين است به دانش و دانايى .
١ / ٦
در نَوَسان ميان خدا و شيطان
٥٢٦١.الفقه المنسوب الى الإمام الرضا عليه السلام : امام كاظم عليه السلام فرمود : «آدمى زاده را ميان خدا و شيطان [در نوسان] يافتم . پس ، اگر خداوند ـ كه نام هايش مقدّس باد ـ دوستش بدارد ، او را مى پالايد و گزين مى كند ، وگرنه ، او را با دشمنش (شيطان) تنها مى گذارد .