درس دوازهم: فرزندان و اوقات فراغت‌ خداوند در اين دنيا نعمت‌هاى بى شمارى نصيب انسان كرده است. هر چند نعمت‌هاى الهى همگى مهم و ممتازند، اما سرمايه حيات، پرفروغ ترين و نعمت فرزند دلنشين‌ترين آنهاست.
به بركت سرمايه حيات، انسان مى‌تواند از ساير نعمت‌هاى حق تعالى از جمله وجود فرزند بهره معنوى برگيرد، در راه تكامل خويش و پيشرفت جامعه و در نهايت، رسيدن به فلاح و رستگارى گام بردارد.
حال اين سئوال مطرح است كه آيا بايد تمام زندگى انسان، كار، تلاش و كوشش باشد؟ آيا وراى اين همه فعاليت، جايى براى تفريح و تفرج و استراحت وجود دارد و سرانجام اين‌كه، آيا انسان، بايستى اوقات فراغتى هم براى خود داشته باشد يا خير؟ اين درس بر آن است تا ضمن ارائه تعريفى از اوقات فراغت اهميت و ضرورت وجود اوقات فراغت، لزوم برنامه ريزى و راه‌هاى گذران بهينه اوقات فراغت را بشناساند و از كلام معصومين (عليهم السلام) در اين باره بهره جويد.
تعريف و ماهيت اوقات فراغت‌ «اوقات فراغت» خود از دو كلمه «اوقات» و «فراغت» تركيب شده است. «اوقات» به معناى هنگامها، گاهها و زمانهاست. «فراغت» به معناى فراغ، آسايش، آرامش و استراحت و آزاد بدون از كار روزانه آمده است. «١»