درس هشتم: تعادل در محورهاى اساسى اداره خانواده‌ تعادل و ميانه‌روى، يك ارزش اسلامى، و صفت بارز انسان‌هاى خوشبخت است. هر عمل و رفتار و انديشه‌اى در معرض دو آفت بزرگ افراط و تفريط واقع است. اشخاص سالم، توانسته‌اند خود را از اين دو آفت رهانيده، به تعادل نزديك سازند. رهيافت‌هاى آموزه‌هاى اسلامى، به تعادل در انديشه، عمل و گفتار رهنمون هستند. از آنجا كه انسانهاى متعادل همواره در چارچوب هنجارمند عمل مى‌كنند، احساس خوش‌بختى و سعادت بيش‌ترى مى‌كنند.
مفهوم شناسى تعادل‌ لغت شناسان معتقدند: اعتدال رعايت حدّ وسط و ميانه در بين دو حال افراط و تفريط است، به هر آنچه تناسب در آن رعايت شود، اعتدال مى‌گويند «١» و در اصطلاح، به معناى اهتمام و اشتغال به امور خير از سويى، و اجتناب و احتراز از امور شر و ناپسند از سوى ديگر گفته مى‌شود.
فرد متعادل كسى است كه در هر امرى با نگهداشتن حد وسط و رعايت نظم و انضباط، راه نجات و صلاح را مى‌يابد، چه اين كه خانواده معتدل هم خانواده‌اى است كه بر اساس ضوابط معقول و مشروع تشكيل گرديده، نظمى مبتنى بر حقوق و وظايف متقابل و تعاملى بر اساس صميميت و محبت، روابطى هدفدار همراه با تفاهم در آن حاكم است، و زندگى عاقلانه و عادلانه در آن جريان دارد.