٢. خلاء صميمت: صفا و صميمت از ميان اعضا رخت بر بسته است؛ ٣. نقش‌هاى بدون انعطاف: اجبار و الزام در اين خانواده‌ها سرسام آور است. فرزندان حقانيت خود را به دليل فرزند بودن از دست مى‌دهند؛ ٤. مرزهاى نامشخص: همه افراد به جاى يكديگر تصميم مى‌گيرند، فكر مى‌كنند و حتى عمل ميكنند؛ ٥. فدا شدن نيازهاى فردى: افراد و اعضاى فراموش شده هستند. نيازهاى اساسى آنان برآورده نمى شود. تقريبا اعضا هميشه خشمگين و افسرده هستند؛ ٦. ارتباط ناسالم: اعضا يا در تقابل با يكديگرند و يا با هم توافق كرده‌اند كه با يكديگر مخالفت نكنند (پرخاش يا سكوت) و به طور كلى الگوى ارتباطى ناسالم در ميان اعضا برقرار است؛ ٧. مرموز سازى: از جمله مواردى كه خانواده را به حالت منجمد نگه مى‌دارد، مرموز بودن و رياكار بودن است. در اين شرايط، همه اعضا از برخى مسائل آگاه هستند، اما تظاهر به ندانستن مى‌كنند؛ ٨. فقدان حد ومرز: افراد براى حفظ نظام خانواده ازحد و مرز شخصى خود عدول مى‌كنند.
آسيب شناسى خانواده‌ در قلمرو خانواده، آسيب‌هاى متعددى استحكام و پايدارى خانواده را تهديد مى‌كند كه در ادامه به بيان و توضيح برخى از مهم‌ترين آسيب‌هاى خانواده، مى‌پردازيم:
١. اعتياد اعتياد به مواد مخدر يكى از مسائل جدى جامعه در ابعاد مختلف جامعه شناختى، روان شناختى، حقوقى، اقتصادى و سياسى به شمار مى‌رود كه علاوه بر آسيب بودن خودش زمينه ساز بسيارى از آسيب‌هاى اجتماعى نيز مى‌باشد. بيش از ٦٠ درصد زندانيان كشور، به جهت اعتياد به قاچاق و مواد مخدر مجرم شناخته شده اند. فرد معتاد در نقش همسر يا پدر، تهديدى جدى بر حيات فردى و اجتماعى و آسيبى عميق بر كيان خانواده محسوب مى‌شود. «١»