بهداشت روانى خانواده - کوثری، یدالله - الصفحة ١١١
درس چهاردهم: ويژگىهاى فرزندان سازگاروناسازگار سازگارى، نتيجه تعادل خلقى و رفتارى است كه از برخوردها و رفتارهاى متقابل و متناسب با محيط حاصل مىگردد. ناسازگارى در كودكان نمى تواند فى نفسه امرى ارثى يا فطرى باشد، هر چند زمينههاى روانى و ويژگىهاى شخصيتى فرد، در چگونگى كنشورى و برقرارى روابط با ديگران كاملًا مؤثر است؛ چه اينكه عوامل محيطى در نحوه واكنش و شكلگيرى رفتار اثر بخش است.
پس منظور از سازگارى: شناختها، رفتارها و واكنشهايى است كه مطلوب، انطباقى، مؤثر و يا سالم تلقى مىشوند، اما ناسازگارى به آن دسته از افكار، اعمال و عواطفى اشاره دارد كه نامطلوب، غيرانطباقى، ناموثر، و ناسالم باشند.
طبقهبندى دشوارىهاى رفتارى فرزندان امروزه در يك طبقه عمومى گفته مىشود، دشوارىهاى رفتارى فرزندان به سه دسته تقسيم مىشود: برخى از آنان دشوارىهاى شناختى دارند؛ مثلا دچار احساس كهترى، بدبينى يا منفىنگرىاند، برخى دچار دشوارىهاى عاطفىاند، مثل حسد و كينهتوزى. بعضى دشوارىهاى رفتارى دارند؛ مثل دروغ گويى و پرخاشگرى. پس قبل از هر چيز بايد متوجه باشيم كه اين دشوارىها از چه نوع است. اين گام اول در تربيت است. گام دوم تلاش و دقت براى علت شناسى مسائل است. اگر علت درست تشخيص داده شود، پيشگيرى يا درمان راحتتر صورت خواهد پذيرفت.