بهداشت روانى خانواده - کوثری، یدالله - الصفحة ٣٨
درون است و باعث رفع نگرانىها مىشود؛ چون عامل اضطراب درون چند چيز است كه مهمترين آنها از قرار زير است:
١. احساس پوچى و بيهودگى در زندگى: گاهى ريشه نگرانىهاى آزار دهنده انسان، احساس پوچى در زندگى و بى هدف بودن است؛ ولى كسى كه به ياد خدا است و مسير تكامل معنوى زندگى را به عنوان يك هدف بزرگ پذيرفته و مىداند كه خداى بزرگ مالك و صاحب اختيار عالم و جزا دهنده است، از سرگردانى و اضطراب نجات پيدا مىكند.
٢. آينده تاريك و مبهم: گاه انسان از آينده تاريك و مبهمى كه در برابر فكر وى خودنمايى ميكند، مضطرب است. احتمال زوال نعمتها، گرفتارى در چنگال دشمن، ضعف و بيمارى، ناتوانى و درماندگى، احتياج و ... آدمى را رنج مىدهد، اما ياد و ذكر خداوند انسان را آرام و مطمئن مىكند. (أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ)
٣. نگرانى و تشويش و اضطراب به دليل دريافت نكردن پاداش: عامل ديگر نگرانى آن است كه انسان گاهى براى رسيدن به يك هدف زحمت فراوانى را متحمل مىشود، اما كسى را نمىبيند كه به زحمت او ارج نهد و از وى تشكر كند. اين ناسپاسى او را رنجيده خاطر مىسازد و مضطرب مىكند؛ اما هنگامى كه احساس مىكند مهربانترين و تواناترين موجودات از تمام كوششهايش آگاه است و به آن ارج مىنهد، ديگر جاى نگرانى باقى نمىماند. خلاصه اينكه ياد خدا باعث آرامش دلهاست. ذكر خدا قلوب را صيقل مىدهد و خوف را به امن، عداوت را به محبت، اضطراب را به آرامش و هراس را به اطمينان مبدل مىسازد.
نقش دعا: انسانى كه از دعا محروم است، هنگام بروز مشكلات، خود را تنها مىبيند، ولى فردى كه اهل نيايش و راز و نياز با خداى مهربان است، تكيه گاه پرقدرتى براى خود برگزيده است كه موجب تقويت روانى او مىشود. در دعا نوعى رابطه عاطفى بين انسان و خداوند برقرار است، حتى در مواردى اين رابطه منحصر به فرد است؛ زيرا برخى مشكلات را با نزديكترين دوستان و اقوام نيز نمى توان در ميان گذاشت، ولى در دعا آنها را با خداوند درميان گذاشته، دست به درگاه قادر متعال بلند مىكنيم و اين عاملى نيز براى برون ريزى عاطفى در انسان مىشود.
توسل به ائمه معصومين (ع) و اولياى خدا: جهان داراى نظامى علّى و معلولى است و فيض الهى نيز با وسايطى به موجودات مىرسد. پيامبر (ص) و ائمه (ع) واسطه فيض الهى موجودات