درس نهم: ولايت تكوينى و تشريعى امام‌ اراده خداوند بر اين تعلّق گرفته كه جهان را با واسطه اداره كند. قرآن به اين واسطه اشاره كرده، مى‌فرمايد:
فَالْمُدَبِّراتِ امْراً «١» پس قسم به تدبير كنندگان امر امام (ع) يكى از بزرگترين واسطه‌هاى فيض الهى در عالم تكوين و تشريع است به بركت وجود امام آسمانها و زمين برقرار است و جانداران روزى مى‌خورند و باران از آسمان مى‌بارد. در زيارت جامعه كبيره از امام دهم على بن محمّد (ع) چنين آمده است:
وَ بِكُمْ يُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَ بِكُمْ يُمْسِكُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ الَّا بِاذْنِهِ وَ بِكُمْ يُنَفِّسُ الْهَمَّ وَ يَكْشِفُ الضُّرَّ وَ عِنْدَكُمْ ما نَزَلَتْ بِهِ رُسُلُهُ وَ هَبِطَتْ بِهِ مَلائِكَتُهُ «٢» خداوند به واسطه شما باران را فرو مى‌آورد و به وسيله شما آسمان را از اينكه جز به اذنش بر زمين واقع شود، نگه مى‌دارد و به واسطه شما غم و اندوه و گرفتارى را برطرف مى‌كند و نزد شماست آنچه كه بر پيامبران نازل شده و فرشتگان خدا آن را آورده‌اند.
بنابراين، امام مركز و محور جهان هستى، مبيّن، مفسّر و زبان گوياى پيامبر (ص) در مورد شريعت است و بر عالم تكوين و تشريع ولايت دارد.