برتر از ديگران باشد و در ميان اصحاب رسول خدا (ص) جز على (ع) كسى اين گونه نبود. «١» پس آن حضرت، خليفه بلافصل پيامبر اكرم (ص) است.
- آيه مباهله:
آيات فراوانى باكمك روايات، بر افضليت حضرت على (ع) دلالت مى‌كند. در اينجا آيه مباهله و روايات آن را بررسى مى‌كنيم:
فَمَنْ حاجَّكَ فِيهِ مِنْ بَعْدِ ما جائَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ ابْنائَنا وَ ابْنائَكُمْ وَ نِسائَنا وَ نِسائَكُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبينَ «٢» هرگاه پس از علم و دانشى كه (درباره عيسى) به تو رسيده، كسانى با تو به احتجاج و ستيز درباره آن برخيزند، به آنان بگو: بياييد فرزندانمان و فرزندانتان و زنانمان و زنانتان و جانهايمان و جانهايتان را فرا خوانيم، آنگاه مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم.
مباهله از ماده «بهل» «٣» و به معناى همديگر را نفرين كردن «٤» است.
مباهله در اصطلاح متداول، يعنى افرادى كه درباره يك مسأله مهم مذهبى، اختلاف دارند و با هم گفتگو مى‌كنند و يكى از دو طرف، حق را نمى‌پذيرد، در يك محل جمع مى‌شوند و رو به سوى خدا مى‌آورند و هر كدام، طرف مقابل را نفرين مى‌كند وپس از پايان اين عمل، بلافاصله، نفرين اجابت مى‌شود و عذاب خدا بر منكر حق، فرود مى‌آيد.
اين آيه شريفه، به پيامبر خدا (ص) دستور مى‌دهد، با كسانى كه استدلالهاى روشن را نمى‌پذيرند و عيسى را در مقام الوهيت مى‌بينند، مباهله كن.
در تفسير قمى آمده است: مسيحيان منطقه نجران، به همراه بزرگانشان به حضور پيامبراكرم (ص) رسيدند ... و به رسول خدا گفتند: مردم را به چه چيز دعوت مى‌كنى؟ فرمود: