در اهميت مقام امامت همين بس كه رسول اكرم (ص) آن را عِدل قرآن قرار داد و پيوند قرآن و عترت را ناگسستنى اعلام كرد، بطورى كه تفكيك اين دو از هم و پيروى از يكى و دورى از ديگرى را موجب گمراهى از مسير هدايت دانست و فرمود:
من در ميان شما دو چيز گرانبها و سنگين مى‌گذارم كه يكى بزرگتر از ديگرى است: كتاب خدا كه ريسمانى كشيده از آسمان تا زمين است و عترتم، اهل بيتم، آنهاهرگز از همديگر جدا نمى‌شوند تا اينكه در روز قيامت كنار حوض كوثر بر من وارد شوند. «١» فوايد اعتقاد به امامت‌ ١- وقتى كسى معتقد به امامت بود، براى بدست آوردن احكام خدا و سنّت پيامبر به امام و پيشوا مراجعه مى‌كند و گفتار و رفتار آنان را براى خود حجّت مى‌داند و در سيره عملى خود به امامان اقتدا مى‌كند، در نتيجه به سعادت دنيا و آخرت نايل مى‌شود.
خلاصه آنكه معتقد به امامت به اسلام ناب محمّدى (ص) دسترسى دارد.
٢- اعتقاد به امامت، موجب صحّت و قبولى اعمال و عبادات در پيشگاه خداوند است. علامه مجلسى در اين زمينه مى‌گويد: اماميه اتفاق و اجماع دارند كه ايمان شرط صحّت و قبولى اعمال است واز جمله ايمان، اقرار به ولايت و امامت تمامى امامان (ع) است و اخبار در اين مورد بين خاصه و عامه در حد تواتر است. «٢» در اين زمينه به ذكر يك روايت بسنده مى‌كنيم:
امام سجاد (ع) به نقل از پيامبر (ص) فرمود:
... لَوْ أَنَّ عَبْداً جاءَ يَوْمَ الْقِيامَةِ بِعَمَلِ سَبْعينَ نَبِيّاً ما قَبِلَ اللَّهُ ذلِكَ مِنْهُ حَتّى‌ يَلْقاهُ بِوِلايَتى‌ وَ وِلايَةِ أَهْلِ بَيْتى‌ «٣»