درس چهاردهم: حاكم اسلامى در عصر غيبت (١)
روشن است كه حق ولايت و حكومت حقيقى از آن خداست و مشروعيت حكومت اسلامى نيز، از جانب خداوند متعال به ثبوت رسيده است. بنابراين، تنها حكومتى مشروعيت دارد كه از سوى خدا بوده و حاكم آن، حق حكومت و ولايت را از جانب خداوند گرفته باشد و با توجه به لزوم حكومت در عصر غيبت، مى‌بايست در زمان غيبت امام معصوم (ع) حق حكومت و ولايت به افرادى واگذار شده باشد كه مورد تأييد خداوند باشند.
به منظور دست‌يابى به خصوصيّات و مشخصات افرادى كه در زمان غيبت، شايستگى ولايت و حكومت را دارند، بايد به روايات معصومين (ع) رجوع كرد. نتيجه‌اى كه از بررسى روايات به دست مى‌آيد، اين است كه: ولايت و حكومت در عصر غيبت به عهده «فقيه جامع الشرايط» نهاده شده و او همان كسى است كه بايد احكام خدا را اجرا و جامعه اسلامى را رهبرى نمايد كه در كتب فقهى با عنوان «ولايت فقيه» مطرح شده است.
معناى لغوى «ولايت فقيه» واژه «وَلايت» به فتح واو از ريشه «ولى» به معناى «نزديك بودن» است. امّا «وِلايت» به كسر واو، به معناى قدرت و تسلط بر كارى است و يكى از معانى «ولايت» در دست گرفتن كارى و حاكميت بر آن كار است. «١»