راهنما شناسى - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٥٤

است و مردم حقيقت جو به هنگام شك و ترديد در ادعاى نبوّت، اين حق را دارند كه عجزه طلب كنند، مگر اينكه دلايل نبوّت از طريق ديگر آشكار باشد، ليكن مخالفان انبيا، همواره داراى حسن نيّت نبوده و معجزات را براى دستيابى به حق نمى‌خواستند، بلكه به عنوان لجاجت و عدم تسليم در برابر حق، هر زمان معجزه و خارق عادت عجيب و غريبى درخواست مى‌كردند، به همين دليل پيامبر (ص) هرگز در برابر آنها تسليم نشد و با ذكر اين حقيقت كه معجزات به دست خداست و به فرمان او انجام مى‌گيرد و ما وظيفه تعليم و تربيت مردم را به عهده داريم، دست رد بر سينه اين گونه افراد مى‌زد.
از اين آيه شريفه استفاده مى‌شود كه هيچ قومى در هيچ زمانى بى‌نياز از هدايتگرى (اعم از پيامبر يا هادى ديگرى) كه آنها را به سوى حق هدايت كند، نيست.
از امام‌محمّدباقر (ع)، درموردتفسير اين‌آيه شريفه نقل شده‌است كه رسول‌خدا (ص) فرمود:
رَسُولُ اللَّهِ الْمُنْذِرُ و فى كُلِّ زَمانٍ مِنَّا هادِياً يَهْديهِمْ الى ما جاءَ بِهِ نَبِىُّ اللَّهِ ثُمَّ الْهُداةُ مِنْ بَعْدِهِ عَلِىٌّ عَلَيْهِ السَّلامُ، ثُمَّ الْأَوْصِياءُ واحِداً بَعْدَ واحِدٍ «١» رسول خدا بيم‌دهنده است و در هر زمانى از ما (اهل‌بيت) هدايتگرى مى‌باشد، كه هدايت مى‌كند (مردم را) به سوى آنچه كه پيامبر (ص) و نبىّ خدا (از طرف پروردگار) آورده است و هدايت كنندگان بعد از پيامبر (ص) على و بعد از او جانشينان معصوم يكى بعد از ديگرى هستند.
فخر رازى، از دانشمندان بزرگ اهل تسنن در ذيل آيه شريفه «انَّما انْتَ مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ هادٍ» از ابن عباس نقل مى‌كند:
وَضَعَ رَسُولُ اللَّهِ يَدَهُ عَلى‌ صَدْرِهِ فَقالَ أَنَا الْمُنْذِرُ، ثُمَّ أَوْمَأَ الى مِنْكَبِ عَلىٍّ (ع) وَ قالَ أَنْتَ الْهادِى‌ يا عَلِىُّ بِكَ يَهْتَدى‌ الْمُهْتَدُونَ مِنْ بَعْدى‌ «٢» پيامبر دستش را بر سينه خود گذاشت و فرمود: منم منذر، سپس به شانه على (ع) اشاره كرد و فرمود: تويى هادى و به وسيله تو بعد از من هدايت خواهان هدايت مى‌شوند.