راهنما شناسى - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٧٠

«شيون كنانند كه نوحه‌گران به دنبال آنهايند» و ام كلثوم به ايشان عرض كرد: كاش امشب در خانه نماز مى‌خواندى و دستور مى‌دادى ديگرى در مسجد به جاى شمابراى مردم نماز بخواند، پس حضرت از او نپذيرفت و در آن شب بدون اسلحه، بسيار در بيرون منزل رفت و آمد مى‌كرد و مى‌دانست كه ابن ملجم با شمشير او را مى‌كشد. تعرّض آن حضرت براى چنين واقعه‌اى به نظر جايز نمى‌آيد!! امام رضا (ع) در پاسخ فرمود: همه اينها درست است، ولى خودش اختيار كرد كه در آن شب تقديرات خداى عزوجل جارى شود. «١» شايد آن تقديرات الهى اين باشد كه شهادت امام براى تقويت دين خداوند يك امر لازمى بوده و به خاطر آثار مهمى كه در جامعه اسلامى داشته، انتخاب شهادت وظيفه ايشان بوده است چنانچه در مورد جهاد، اقدام به جهاد واجب است اگر چه يقين به شهادت باشد. مانند قيام امام حسين (ع).
امامان و اسم اعظم خداوند از روايات زيادى استفاده مى‌شود كه اگر كسى اسم اعظم خدا را بداند، علاوه بر آنكه دعايش مستجاب مى‌شود، مى‌تواند با اجازه پروردگار در جهان طبيعت تصرّف كرده و كارهاى مهمى انجام دهد. اين اسم اعظم نزد امامان (ع) معلوم است.
امام باقر (ع) فرمود:
انَّ اسْمَ اللَّهِ الْاعْظَمَ عَلى ثَلاثَةٍ وَ سَبْعينَ حَرْفاً وَ انَّما كانَ عِنْدَ اصِفٍ مِنْها حَرْفٌ واحِدٌ فَتَكَلَّمَ بِهِ فَخَسَفَ بِالْأَرْضِ ما بَيْنَهُ وَ بَيْنَ سَريرِ بِلْقيسَ حَتى تَناوَلَ السَّريرَبِيَدِهِ ثُمَّ عادَتِ الْأَرْضُ كَما كانَتْ اسْرَعَ مِنْ طَرْفَهِ الْعَيْنِ وَ نَحْنُ عِنْدَنا مِنَ الْاسْمِ الْأَعْظَمَ اثْنانِ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً وَ حَرْفٌ واحِدٌ عِنْدَاللَّهِ تَعالى‌ استَأْثَرَ بِهِ فى عِلْمِ الْغَيْبِ عِنْدَهُ وَ لاحَوْلَ وَ لا قُوَّةَ الَّا بِاللَّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ «٢»