پاسخ به يك شبهه: آيا امكان ندارد بدون امام معصوم، احكام و قوانين شريعت در بين بشر محفوظ بماند، به اين صورت كه هر دسته‌اى از مردم، حافظ يك سلسله از احكام باشند؟
پاسخ: احكام و قوانينى كه از جانب پروردگار براى هدايت انسانها فرستاده شده، در صورتى از تغيير و تحريف مصون مى‌ماند كه حافظ آنها كسى باشد كه سهو و فراموشى در او راه نداشته و از گناه، معصوم و در امان باشد و بدون وجود امام معصوم، چنين موضوعى تحقق پيدانمى‌كند؛ زيرا امكان ارتكاب خطا در هر يك از افراد ملّت وجود دارد و مجموع ملّت نيز جز آحاد و افراد، وجودى ندارد. بنابراين، وقتى هر فردى از آنان غير معصوم شد، مجموع هم غير معصوم خواهد بود. امام رضا (ع) درباره ضرورت وجود امام معصوم فرمود:
چون براى مردم قوانين و دستورات معيّنى تعيين شده و مأمورند از حدود شرعى تجاوز نكنند، اين موضوع امكان ندارد مگر اينكه شخص امينى بر آنان، گمارده شود «١» ب- دلايل نقلى‌ ١- از ديدگاه قرآن:
آياتى در قرآن كريم بر لزوم وجود معصوم (ع) در ميان امت دلالت دارد كه به عنوان نمونه، يك آيه را مورد بررسى قرار مى‌دهيم:
وَ يَقُولُ‌الَّذينَ كَفَرُوا لَوْلا انْزِلَ عَلَيْهِ آيَهٌ مِنْ‌رَّبِّه‌ انَّما أَنْتَ‌مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ‌هادٍ «٢» و آنهايى كه كافر شدند مى‌گويند: چرا آيه‌اى (معجزه‌اى كه مجبور به قبول شوند) از پروردگار بر او نازل نشده است؟ تو تنها بيم دهنده‌اى و براى هر گروهى هدايت كننده‌اى است.
معجزه، يكى از وظايف پيامبر (ص)، براى اثبات حقانيت خود و پيوند با وحى الهى‌