درس شانزدهم: چگونگى حكومت اسلامى در عصر غيبت امام معصوم (ع)
حكومت اسلامى در همه اعصار به معناى حكومت قانون خداست.
در اين حكومت فرد يا افراد بر ديگران حكومت ندارند. بلكه فقط خدا و قانون الهى است كه بر همگان- حتى بر حاكم اسلامى- حاكميت دارد و قانون خدا نيز به دست بشر تشريع نمى‌شود، بلكه قانونگذار حقيقى خداست.
امام خمينى قدس سرّه، اين نكته را چنين مطرح كرده است:
«حكومت اسلامى نه استبدادى است و نه مطلقه، بلكه مشروطه است؛ البته نه مشروطه به معناى متعارف فعلى آن، كه تصويب قوانين تابع آراء اشخاص و اكثريت باشد. مشروطه از اين جهت كه حكومت كنندگان در اجرا و اداره مقيد به يك مجموعه شرايط هستند كه در قرآن كريم و سنّت رسول اكرم (ص) معين گشته است. مجموعه شرايط همان احكام و قوانين اسلام است كه بايد رعايت و اجرا شود. از اين جهت حكومت اسلامى، حكومت قانون الهى بر مردم است همه افراد از رسول اكرم (ص) گرفته تا خلفاى آن حضرت و ساير افراد تا ابد تابع قانون هستند ... آنجا هم كه اختيارات محدودى به رسول اكرم (ص) و ولات داده شده از طرف خداوند است ... تبعيت از رسول اكرم (ص) هم به حكومت خداست.» «١» نكته‌اى را كه امام امت در جملات بالا بر آن تأكيد دارند، برگرفته از آيات قرآنى است‌