الْفُقَهاءُ امَناءُ الرُّسُلِ ما لَمْ يَدْخُلُوا فِى الدُّنْيا ... «١» فقها امين و مورد اعتماد پيامبران هستند تا هنگامى كه وارد (مطامع و لذائذ و ثروتهاى نارواى) دنيا نشده‌اند.
منظور از «امَناءُ الرُّسُل» كسانى هستند كه در امور و شؤونى از پيامبران مورد اعتمادند كه آن امور قابل انتقال و امانت دادن باشند. و از اينرو فقهاى عادل در اجراى قوانين و فرماندهى سپاه و اداره جامعه و امور اجتماعى و دفاع از احكام و مملكت اسلامى و قضاوت و ... مورد اعتماد پيامبران هستند و مأمور انجام آنها هستند. «٢» و- خطبه امام حسين (ع) در مكه‌ در اين خطابه كه در منا ايراد شد آمده است:
... مَجارِى الْامُورِ وَ الْاحْكامِ عَلى ايْدِى الْعُلَماءِ بِاللَّهِ الْامَناءُ عَلى حَلالِهِ وَ حَرامِهِ «٣» جريان امور (حكومتى و اجتماعى و سرنخ كارها) به دست دانشمندان الهى است كه امين بر حلال و حرام خدا هستند.
طبق اين فرمايش، عالمان الهى متصدى اجراى احكام و قوانين الهى مى‌باشند و اين تعبير شامل فقها و علما در عصر غيبت هم مى‌شود.
اگر امام حسين (ع)، تصدى امور حكومتى و اجتماعى مردم و بيان احكام اسلام را تنها در دست امامان معصوم (ع) مى‌دانست و در زمان غيبت كسى را شايسته نمى‌دانست كه «مجارى امور و احكام» به او سپرده شود، مى‌بايست چنين مى‌فرمود: «مَجارِى الْامُورِ وَ الْاحْكامِ عَلى ايْدِى الْائِمَّةِ الْمَعْصُومينْ» يا «عَلى ايْدينا»؛ در حالى كه امام (ع) «العلماء باللّه» را ذكر فرموده است كه اين تعبير علاوه بر اين كه امامان عليهم السلام را شامل مى‌شود، فقهاى عادل و امين در عصر غيبت را نيز در بر مى‌گيرد. امام خمينى قدس سره‌