راهنما شناسى - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٧١

همانا اسم اعظم خداوند ٧٣ حرف است و تنها يك حرف آن نزد آصف بود، آصف آن يك حرف را گفت و زمين ميان او و تخت بلقيس را فرو رفت تا او تخت را به دست گرفت، سپس زمين به حالت اوّل بازگشت و اين عمل سريعتر از يك چشم به هم زدن انجام شد و ما ٧٢ حرف از اسم اعظم را داريم و يك حرف هم نزد خداوند است كه آن را در علم غيب، به خود اختصاص داده است و حول و قوه‌اى جز به خداوند على و عظيم نيست.
منشأ علم غيب امامان عليهم السلام‌ منشأ علم غيب امامان عليهم السّلام پيامبر اكرم (ص) است. آن حضرت نيز با اذن پروردگار بر اسرار غيبى آگاه بوده است.
علّامه طبرسى رضوان اللَّه تعالى عليه در تفسير آيه «لِلَّهِ غَيْبُ السَّمواتِ وَ الْأَرْضِ» «١» مى‌گويد:
در گفتار بعضى از بزرگان كه به دشمنى با شيعه معروف هستند مشاهده كردم كه در تفسير خود درذيل اين آيه، نسبت به شيعه ظلم كرده و گفته‌اند: اين آيه دلالت مى‌كند كه علم غيب به خداوند عزّو جلّ اختصاص دارد برخلاف آنچه رافضيان (شيعيان) مى‌گويند كه امامان علم غيب دارند. شيخ طبرسى مى‌گويد: حال آنكه ما كسى از شيعه را نمى‌شناسيم كه بجز خداى تعالى كسى را به صفت «عالم به غيب» توصيف كند؛ زيرا اين صفت تنها سزاوار كسى است كه به تمام معلومات آگاه باشد، بدون آنكه آن را از ديگرى استفاده كرده باشد، واين صفتى قديم براى خداى سبحان است كه عالم بالذات مى‌باشد و هيچ كس با او در اين صفت، شريك نيست و هر كس معتقد باشد كه غير خدا با او در اين صفت شريك است، از اسلام خارج شده است. آنچه كه از امامان (ع) نقل شده كه به اخبار غيبى و حوادث آينده و غير آن، خبر داده‌اند، آنان همه را از پيامبر اكرم (ص) دريافت كرده‌اند و آن حضرت را نيز خداوند از اين امور آگاه كرده است. «٢»