راهنما شناسى - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٢٦

قرآن در چند مورد به امّى بودن پيامبر (ص) تصريح دارد:
وَ ما كُنْتَ تَتْلُوا مِنْ قَبْلِه‌ مِنْ كِتابٍ وَ لا تَخُطُّهُ بِيَمينِكَ اذاً لَّارْتابَ الْمُبْطِلُونَ «١» تو پيش از نزول قرآن هيچ نوشته‌اى را نمى‌خواندى و با دست خود نمى‌نوشتى و اگر قبل از اين مى‌خواندى و مى‌نوشتى، ياوه گويان شك و ترديد به وجود مى‌آوردند.
الَّذينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِىَّ الْامِّىَّ الَّذى‌ يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِى التَّوْريةِ وَالْأِنْجيلِ ... «٢» آنان كه از رسول و پيامبر درس ناخوانده و مكتب نديده‌اى پيروى مى‌كنند كه اوصافش را در تورات و انجيل كه نزدشان است، مى‌يابند.
نگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت به غمزه مسأله آموز صد مدرّس شد نكته قابل توجه آن است كه مخالفان پيامبر (ص) ادّعاى قرآن در مورد درس نخوانده بودن پيامبر (ص) را تكذيب نكردند و اين شاهدى بر درستى اين ادّعاست.
٣- اختلاف نداشتن آيات قرآن‌ قرآن مجيد كتابى است كه در طول ٢٣ سال در شرايط و حالات متفاوت نازل شد؛ كتابى كه زمانى (همچون عصر پيامبر در مكه) زبان اقليتى محروم، ستمديده و تحت فشار و محاصره اجتماعى به حساب مى‌آمد، و زمانى ديگر (همچون عصر پيامبر در مدينه) نماينده افكار اكثريتى پيروز و مقتدر محسوب مى‌شد، و در طول اين مدت از لابلاى هزاران حادثه تلخ و شيرين گذشت.
قرآن، كتابى است كه از موضوعات متنوع سخن مى‌گويد و مانند كتابهاى معمولى تنها يك بحث اجتماعى، سياسى، فلسفى، حقوقى يا تاريخى را تعقيب نمى‌كند.
قرآن، گاهى درباره توحيد و اسماء و صفات خدا و اسرار آفرينش بحث مى‌كند و زمانى درباره احكام، قوانين و آداب و سنن و هنگام ديگرى درباره امّتهاى پيشين و سرگذشت‌