به همين شيوه، در ابواب ديگر فقهى، مى‌توان رابطه مستحكم حكومت با احكام فقهى را دريافت.
ج- سيره پيامبر اكرم (ص) و على (ع)
شاهد ديگر، سيره پيامبر (ص) و حضرت على (ع) است. پيامبر اكرم (ص) علاوه بر ابلاغ وحى، حكومت تشكيل داد و خود در رأس تشكيلات اجرايى مسلمانان قرار گرفت. آن حضرت، فرماندار و والى به اطراف مى‌فرستاد و علاوه بر اينكه خود به قضاوت مى‌نشست، براى بخشها و شهرستانها، قاضى تعيين مى‌كرد، با گروهها قرار داد و معاهده مى‌بست و جنگها را فرماندهى مى‌كرد و براى پس از خود نيز- طبق حديث غدير و دلايل ديگر- خليفه و حاكم و زمامدار تعيين كرد و اين بر ضرورت استمرار حكومت در عصر بعد از پيامبر (ص) دلالت دارد. بعلاوه هيچ يك از مسلمانان پس از رحلت حضرت رسول (ص) در اين كه حكومت لازم است، ترديد نداشتند و اختلاف تنها در كسى بود كه مى‌بايست عهده‌دار حكومت گردد. از اين رو در زمان ابوبكر، عمر و عثمان نيز حكومت وجود داشت و حضرت على عليه‌السلام نيز مدتى حكومت اسلامى را رهبرى كرد. به اجراى احكام الهى پرداخت، با بغات و محاربان جنگيد، و براى شهرها استاندار تعيين كرد، و جهت حفظ امنيت كشور اسلامى «شرطة الخميس» تشكيل داد.