است. حضرت على (ع) در زمينه تشويق يارانش به جهاد، چنين مى‌فرمايد: جهاد درى است از درهاى بهشت كه خداوند آن را به روى دوستان مخصوص خودش گشوده است. جهاد لباس تقوا، زره محكم و سپر مطمئن خداست. مردمى كه از جهاد روى برگردانند، خداوند لباس ذلّت بر تن آنها مى‌پوشاند ... اكنون- بشنويد يكى از فرماندهان لشگر غارتگر معاويه- از طايفه بنى غامد، به شهر انبار حمله كرده و نماينده و فرماندار من «حسان بن حسان بكرى» را كشته و سربازان و مرزبانان شما را از آن سرزمين، بيرون رانده است. به من خبر رسيده كه يكى از آنان به خانه زن مسلمان و زن غير مسلمانى كه در پناه اسلام جان و مالش محفوظ بوده، وارد شده و خلخال و دستبند، گردنبند و گوشواره‌هاى آنها را از تنشان بيرون آورده است ... آنها با غنيمت فراوان برگشته‌اند، بدون اينكه حتّى يك نفر از آنها زخمى گردد و يا قطره خونى از آنها ريخته شود. اگر به خاطر اين حادثه، مسلمانى از روى تأسف بميرد، ملامت نخواهد شد و از نظر من سزاوار و بجاست. «١» امام بايد با سخنان خود به سربازان و مجاهدان روحيّه رزمى داده و اراده جنگى آنان را استوار سازد. هنگامى كه لشكر معاويه بر رود فرات مسلّط شد و از برداشتن آب جلوگيرى كرد، حضرت على (ع) به سپاهيانش فرمود: سپاه معاويه (با جلوگيرى از آب) شما را به پيكار دعوت كرده، اكنون (برسر دو راهى هستيد) يا به ذلّت و خوارى بر جاى خود بنشينيد يا شمشيرها را از خون (آن جباران سنگدل) سيراب سازيد تا از آب سيراب شويد. مرگ در زندگىِ توأم با شكست شماست و زندگى در مرگِ پيروزمندانه شما. «٢»