امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٧٦
پاسخ به دو سؤال
سؤال: آيا آگاهى غير خداوند از غيب، با آيات منحصر كننده علم غيب به خداوند، منافات ندارد؟
پاسخ: آيات قرآن در اين زمينه، دو دستهاند كه بايد آنها را با هم جمع كرد و از مجموع آنها نتيجه گرفت.
دسته اوّل آياتى كه علم غيب را منحصر در خداوند مىداند، مانند آيه:
«وَ عِنْدَهُ مَفاتِحُ الْغَيْبِ الَّا لايَعْلَمُها هُو» «١»
و كليدهاى (گنجينههاى) غيب نزد اوست، جز او كسى آن را نمىداند.
دسته دوّم آياتى كه دلالت مىكند كه پيامبران به اذن خداوند از عالم غيب آگاهى دارند مانند آيه:
١- «عالِمُ الْغَيْبِ فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ احَداً الَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ» «٢»
خداوند عالم به غيب است، پس هيچ كس را از غيب خويش آگاه نخواهد كرد، مگر كسى را كه خشنود باشد از پيامبرش.
٢- «وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِ وَلكِنَّ اللَّهَ يَجْتَبى مِنْ رُّسُلِهِ مَنْ يَشاءُ» «٣»
خدا شما را بر غيب آگاه نمىكند، ليكن از پيغمبرانش هر كس را خواست بر مىگزيند.
از جمع بين اين دو دسته از آيات، نتيجه مىگيريم كه پيامبر اكرم (ص) به اذن خدا، به غيب آگاه است. اثبات اين علم براى امامان (ع) بر اساس رواياتى است كه بيانگر آن است كه امامان علم غيب را از رسول خدا (ص) به ارث بردهاند. امام جعفر صادق (ع) از پدر بزرگوارش امام باقر (ع) نقل كرده كه فرمود:
«انَّ لِلَّهِ عِلْماً خاصّاً وَ عِلْماً عامّاً، فَأَمَّا الْعِلْمُ الْخاصُّ فَالْعِلْمُ الَّذى لَمْ يُطْلِعْ عَلَيْهِ