ايشان همچون افراد ديگر نيازمند خواندن كتاب يا درس گرفتن از محضر استاد نيستند و به وسيله ارتباطى كه با عالم غيب و آفريدگار جهان داشته‌اند، تمام حقايق هستى به آنان الهام و افاضه شده است: «بَلْ هُوَ آياتٌ بَيِّناتٌ فى صُدوُرِ الَّذينَ اوُتُوا الْعِلْمَ وَ ما يَجْحَدُ باياتِنا الَّا الظَّالِمُونَ» «١» بلكه قرآن، نشانه‌هاى روشن است در سينه كسانى كه به آنان «علم» داده شده و آيات ما را جز ستمگران انكار نمى‌كنند. مراد از علم مربور، علم جميع قرآن اعم از ظاهر، باطن، محكمات و متشابهات‌است، بگونه‌اى كه هيچ گاه سهو ونسيان درآن راه ندارد و زايل نشدنى و خدشه ناپذير است. «٢» ابوبصير مى‌گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه اين آيه را قرائت كرد و فرمود: «أَما وَاللَّهِ يا أَبا مُحَمَّد ما قالَ بَيْنَ دَفّتَىِ الْمُصْحَفِ قُلْتُ: مَنْ هُمْ جُعِلْتُ فِداكَ؟ قالَ مَنْ عَسى‌ أَنْ يَكُونُوا غَيْرَنا» «٣» آگاه باش به خدا قسم، خداوند نفرمود «قرآن» آيه‌هايى است روشن ميان دو جلد كتاب «٤»؛ عرض كردم فدايت شوم، آنها (دانشمندانى كه حقايق قرآنى درسينه آنهاست) چه كسانى هستند؟ فرمود: جز ما چه اشخاصى مى‌توانند باشند. شيخ جمال الدين عاملى قدس سره مى‌گويد: از هيچ كدام از امامان دوازده‌گانه نقل نشده كه فردى از آنان پيش معلّمى نشسته باشد ياپيش فقيهى يا محدّثى آمد و شد كرده باشد و خداوند دانست كه منكر امامت خواهد گفت: هر كدام از آنان نزد پدرش تعليم ديده است؛ ازاين رو، خداوند امام رضا (ع) را قبض روح كرد،