درس هفتم: مقام امام (٢) ميزان حق و باطل‌ انسان درپاره‌اى از امور مانند ظلم و عدالت، زشتى يا خوبى عمل را درك مى‌كند و حق را از ناحق تشخيص مى‌دهد ليكن در بسيارى از امور دچار لغزش مى‌شود و توان تشخيص حق و باطل را ندارد. خداى متعال انبيا و امامان معصوم عليهم‌السّلام را به عنوان ميزان حق و باطل قرارداده، كلام و عمل آنان معيار تميز حق از باطل و درست از نادرست است. محمد بن مسلم مى‌گويد: امام محمّد باقر (ع) فرمود: «لَيْسَ عِنْدَ احَدٍ مِنَ النَّاسِ حَقٌ وَ لا صَوابٌ وَ لا احَدٌ مِنَ النَّاسِ يَقْضى بِقَضاءٍ حَقٍّ الَّا خَرَجَ مِنَّا اهْلَ الْبَيْتِ وَ اذا تَشَعَّبَ بِهِمُ الْامُورُ كانَ الْخَطاءُ مِنْهُمْ وَ الصَّوابُ مِنْ عَلِىٍّ عَلَيْهِ السَّلام» «١» نزد هيچ كس از مردم مطلب حق و درستى نيست و هيچ يك از مردم به حق قضاوت‌نمى‌كند، جز آنچه از خاندان ما بيرون آيد و هنگامى كه امور مردم متشتت و پراكنده شود، خطا از آنها و صواب از على (ع) است. امام باقر (ع) به سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلِ وَ حَكَمَ بْنِ عُتَيْبَه كه هر دو زيدى مذهب و مطرود امام بودند، فرمود: «شَرِّقا وَ غَرِّبا فَلا تَجِدانِ عِلْماً صَحيحاً الَّا شَيْئاً خَرَجَ مِنْ عِنْدِنا اهْلِ الْبَيْتِ» «٢» به مشرق و مغرب برويد، علم درستى جز آنچه از خانواده ما تراوش كند، پيدا نمى‌كنيد.