«وَتَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لامُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ» «١» سپس ستونى از نور براى او بلند مى‌شود كه به وسيله آن اعمال بندگان را مى‌بيند. «٢» روايات زيادى بدين مضمون وارد شده و در بعضى از آنها چنين آمده است: وقتى كه امام (ع) علم چيزى را اراده كند، به آن ستون نظر مى‌كند، پس آن را مى‌شناسد. «٣» از امام كاظم (ع) نقل شده كه امام در روى زمين به منزله ماه در آسمان است، او (امام) از تمام چيزها اطلاع دارد «٤»، ليكن خداوند متعال، از طريق آن ستون نور، علم را به امام افاضه مى‌كند. دليل اين نظارت از قرآن و حديث‌ منشأ اعتقادى كه گذشت، خود قرآن كريم است. «وَ قُلِ اعْمَلُوا فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ ثُمَّ تُرَدُّونَ الى‌ عالِمِ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ» «٥» و بگو: عمل كنيد (از خوب و بد) پس بزودى عمل شما را خدا و پيامبرش و مؤمنان خواهند ديد. سپس به سوى خداوند داناى عيان و نهان برگردانده مى‌شويد، پس شما را به آنچه عمل مى‌كرديد، آگاهتان مى‌كند. مجموع اول و آخر آيه اين معنا را مى‌رساند كه آنچه مى‌خواهيد از خوب و بد عمل كنيد، خداوند و پيامبر و مؤمنان، شاهد حقيقت عملتان در دنيا هستند. سپس روز قيامت نيز خود شاهد حقيقت عملتان خواهيد بود و بديهى است كه همه مؤمنان شاهد عمل انسانها نيستند؛ بنابراين عده مخصوصى از آنان هستند كه در كنار خدا و پيامبر (ص) گواه بر عمل انسانها هستند و طبق روايات زيادى، آنان امامان معصوم (ع) هستند. به عنوان‌