امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٣١

پاسخ: احكام و قوانينى كه از جانب پروردگار براى هدايت انسانها فرستاده شده، در صورتى از تغيير و تحريف مصون مى‌ماند كه حافظ آنها كسى باشد كه سهو و فراموشى در او راه نداشته و از گناه، معصوم و در امان باشد و بدون وجود امام معصوم، چنين موضوعى تحقق پيدانمى‌كند؛ زيرا امكان ارتكاب خطا در هر يك از افراد ملّت وجود دارد و مجموع ملّت نيز جز آحاد و افراد، وجودى ندارد. بنابراين، وقتى هر فردى از آنان غير معصوم شد، مجموع هم غير معصوم خواهد بود. امام رضا (ع) درباره ضرورت وجود امام معصوم فرمود: چون براى مردم قوانين و دستورات معيّنى تعيين شده و مأمورند از حدود شرعى تجاوز نكنند، اين موضوع امكان ندارد مگر اينكه شخص امينى بر آنان، گمارده شود .... «١» دلايل نقلى: الف- از ديدگاه قرآن: آياتى در قرآن كريم بر لزوم وجود معصوم (ع) در ميان امت دلالت دارد كه به عنوان نمونه، يك آيه را مورد بررسى قرار مى‌دهيم: «وَ يَقُولُ‌الَّذينَ كَفَرُوا لَوْلا انْزِلَ عَلَيْهِ آيَهٌ مِنْ‌رَّبِّه‌ انَّما أَنْتَ‌مُنْذِرٌ وَ لِكُلِّ قَوْمٍ‌هادٍ» «٢» و آنهايى كه كافر شدند مى‌گويند: چرا آيه‌اى (معجزه‌اى كه مجبور به قبول شوند) از پروردگار بر او نازل نشده است؟ تو تنها بيم دهنده‌اى و براى هر گروهى هدايت كننده‌اى است. معجزه، يكى از وظايف پيامبر (ص)، براى اثبات حقانيت خود و پيوند با وحى الهى است و مردم حقيقت جو به هنگام شك و ترديد در ادعاى نبوّت، اين حق را دارند كه عجزه طلب كنند، مگر اينكه دلايل نبوّت از طريق ديگر آشكار باشد، ليكن مخالفان انبيا، همواره داراى حسن نيّت نبوده و معجزات را براى دستيابى به حق نمى‌خواستند، بلكه به عنوان لجاجت و عدم تسليم در برابر حق، هر زمان معجزه و خارق عادت عجيب و غريبى درخواست مى‌كردند، به همين دليل پيامبر (ص) هرگز در برابر آنها تسليم نشد و