اسماعيل ازرق مى‌گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه فرمود: خداوند حكيمتر و گراميتر و داناتر از آن است كه حجّتى بر بندگانش قرار دهد و به او بر آنان احتجاج كند، ولى امور آن بندگان از آن امام مخفى بماند. «١» سماعه مى‌گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه فرمود: چرا به رسول خدا (ص) بدى مى‌كنيد؟ مردى گفت: چگونه ما به او بدى مى‌كنيم (در حالى كه او سالهاست از دنيا رفته است)؟ پس فرمود: آيا نمى‌دانيد كه اعمال شما بر پيامبر (ص) عرضه مى‌شود؟ پس اگر در ميان اعمالتان گناهى را ببيند، بدش مى‌آيد، پس به پيامبر خدا بدى نكنيد و او را (به واسطه انجام كار نيك) خوشحال كنيد. «٢» نتيجه آنكه امامان معصوم (ع) كه جانشينان بر حق پيامبر و حجّت بر خلق هستند اين مقام را بدون كم و كاست همچون پيامبر (ص) دارا هستند و همگى نظارت كامل بر افعال بندگان دارند. چگونگى نظارت بر اعمال‌ بايد توجه داشت كه چون جهان، عالم اسباب و مسببات است، امور خارق العاده نيز از راه اسباب خود واقع مى‌شوند. به همين جهت در روايات، نظارت امامان (ع) را بر اعمال، به واسطه ستونى از نور بيان مى‌كند. البته روشن است كه مراد از اين نور، نور جسمانى نيست؛ زيرا نور مادى مورد شهود همگان قرار مى‌گيرد و اين بيانات تمثيلاتى براى فهم ماست. محمد بن مروان مى‌گويد: از امام باقر (ع) شنيدم كه فرمود: هر كدام از ما امامان، درشكم مادر سخن را مى‌شنود. وقتى از شكم مادر روى زمين قرار گرفت، خداوند فرشته‌اى را بر مى‌انگيزد كه بر بازوى او بنويسد: