روز قيامت ائمه مؤمنين از پيش رو و طرف راست مؤمنان مى‌شتابند، تا ايشان را به منازل اهل بهشت وارد سازند. تفسير كردن نور در آيه مباركه، به امام (ع) ممكن است به‌اين دليل باشد كه وجودامام، تجسّم عملى قرآن است. از اين رو، به پيامبر (ص) و امام (ع) قرآن ناطق گفته شده است. علّامه مجلسى مى‌گويد: نور را به اين خاطر نور مى‌گويند كه سبب روشنى چيزى مى‌شود و به همين دليل علم را نور مى‌گويند، چون اشياء، در نزد عقل به سبب علم، روشن و معلوم مى‌شود و هر كمالى را نور مى‌گويند، به خاطر اينكه سبب روشن شدن و شناخته شدن صاحب كمال مى‌گردد و پروردگار عالميان را نور مى‌گويند، چون منبع هر وجود و علم و كمالى مى‌باشد. اطلاق نور بر انبيا و امامان معصوم «س» هم به اين خاطر است كه آن بزرگواران سبب هدايت خلق و كمال و علم، بلكه سبب پيدايش آنها مى‌شوند؛ چون انبيا و ائمه عليهم السلام علّت نهايى و غايى براى وجود اشياء مى‌باشند. «١» كلمات و نشانه‌هاى خداوند قرآن كريم: «وَ ما تُغْنِى الْاياتُ وَ النَّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ» «٢» اين آيه‌ها و بيم دادنها، به گروهى كه مؤمن شدنى نيستند، سود نمى‌دهد. داوود رقّى مى‌گويد: از امام صادق (ع) درباره تفسير اين آيه سؤال كردم، فرمود: «الْآياتُ هُمُ الْأَئِمَّةُ وَ النُّذُرُ هُمُ الْأَنْبِياءُ عَلَيْهِمُ السَّلامُ» «٣» آيه‌ها، امامان و بيم دهندگان، پيغمبران عليهم‌السلام مى‌باشند. امامان و نشانه‌هاى الهى براى هدايت مردم به راه حق دلايلى براى عظمت و قدرت و حكمت خداوند منّان هستند.