امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٨٧

از آنجا كه امام (ع) داراى مقام عصمت و وارث دانش پيامبر (ص) است، مطمئن‌ترين منبع براى دريافت فرمانهاى الهى و بيان حلال و حرام خداوند مى‌باشد و با توجه به دلايل امامت (مانند حديث ثقلين، حديث منزلت، حديث غدير و ...) هر منصبى كه براى پيامبر (ص) ثابت است، براى امامان معصوم (ع) ثابت نيز هست. ب- ولايت بر جانها و داراييهاى مردم‌ قرآن دراين‌باره مى‌فرمايد: «النَّبِىُ أَوْلى‌ بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ» «١» پيامبر (در تصرف در جان مؤمنان)- سزاوارتر به مؤمنان از خود آنهاست. انسان در به كارگيرى اعضاى بدنش نيازمند به اجازه كسى نيست و در اين جهت استقلال كامل دارد. آيه مزبور دلالت دارد كه تسلّط پيامبر (ص) بر جان مؤمنان، قويتر از سلطه‌اى است كه خود آنان دارند و با ثبوت ولايت پيامبر (ص) بر جان مؤمنان، ولايت آن حضرت بر اموال آنان به قياس اولويت ثابت مى‌شود. از سوى ديگر هر گونه، مقامى- غير از نبوّت- كه خداوند به پيامبر (ص) واگذار كرده- با توجه به دلايل امامت- براى امامان معصوم نيز ثابت است. بنابراين، اين قسم از ولايت تشريعى نيز براى امامان معصوم (ع) به وسيله آيه شريفه ثابت مى‌شود. احمد بن عيسى‌ از امام صادق (ع) نقل مى‌كند كه حضرت در مورد آيه «انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ» «٢» همانا ولى شما خدا و رسول اوست و آنان كه ايمان آورده‌اند، همانها كه نماز را بپا مى‌دارند و زكات را در حال ركوع مى‌دهند. چنين فرمود: معنايش اين است كه خدا و پيامبرش و مؤمنان، يعنى على و امامان از فرزندانش تا روز قيامت، به شما و به امورتان و جانهايتان و اموالتان از خود شما سزاوارترند. «٣»