امامت و ولايت - علی نوری، علیرضا؛ صفرعلیپور، حشمت الله - الصفحة ٧٢

بنابراين، قرآن ذكر است و اهل بيت پيامبر (ص) اهل ذكر هستند و بايد از آنان سؤال كرد. مورد سؤال در اين آيه شريفه، بيان نشده و مطلق گذاشته شده تا تمامى امور و موارد را در بر گيرد. بنابراين، مسلمانان در همه مسائل اعم از اخلاق امامت و ولايت ٧٧ پاسخ به دو سؤال ..... ص : ٧٦ ى، اجتماعى، سياسى، اقتصادى و غير آن بايد به امامان معصوم (ع) رجوع كرده و جوياى نظر آنان باشند تا بتوانند با الهام گرفتن از آنان، راه سعادت را پيدا كرده و بپيمايند و از هر گونه ظلم و فساد جلوگيرى كنند. ب- علما: در آياتى از قرآن مجيد، كلمه علما، عالمين و عالمون بكار رفته است كه مصداق بارز و كامل آن امامان معصوم عليهم السّلام هستند كه خداى سبحان را به اسماء و صفات و افعالش بدرستى شناخته‌اند. قرآن مجيد مى‌فرمايد: «انّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ» «١» تنها بندگان عالم و دانشمند از خداوند مى‌ترسند. «خشيت» به معناى ترسى است كه با تعظيم آميخته باشد و اغلب در مواردى بكار مى‌رود كه از علم و آگاهى به چيزى سرچشمه مى‌گيرد. از اين رو، در قرآن مجيد اين مقام، مخصوص عالمان شمرده شده است. «٢» در آيات و روايات، براى علم و علما، ارزش بسيارى در نظر گرفته شده است. علم آن درايت، بصيرت و بينايى است كه موجب خضوع و خشوع در برابر خداى سبحان مى‌شود و انسان را از ارتكاب گناه و لغزش باز مى‌دارد اگر مطالعه و تحقيق انسان، غفلت‌زا، غرورآور و تكبرزا باشد، علم نيست بلكه جهل است. قرآن مى‌فرمايد: «وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ وَ ما يَعْقِلُها الَّا الْعالِمُونَ» «٣» اين مثالها را براى همه مردم مى‌زنيم و در آنها تفكّر نمى‌كنند، مگر دانايان.