راهنمايى و نشان دادن راه نيست، بلكه به معناى «ايصال الى المطلوب» و رسانيدن به سر منزل مقصود است. قرآن مى‌فرمايد: «وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ ائِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا» «١» (تعدادى) از پيامبران (بنى‌اسرائيل) را امام قرار داديم كه به امر ما هدايت مى‌كنند. همان‌طور كه درباره حضرت ابراهيم (ع) توضيح داديم، اين تعداد از پيامبران، پيش از آنكه به مقام امامت برسند، به مقام نبوت و رسالت به معناى راهنمايى و انذار و تبشير را دارا بودند. بنابراين، هدايتى را كه خداوند از شؤون امامت قراداده، مرتبه بالاترى از نبوت و رسالت است و آن اينكه دست مردم و انسانهاى مستعد را گرفته و به حق و حقيقت و كمال مى‌رساند. «٢» قرآن اين مقام را براى پيامبر اكرم (ص) ثابت دانسته و به عنوان سرمشق و الگوى عملى انسانها معرفى كرده مى‌فرمايد: «وَ لَقَدْ كانَ لَكُمْ فى رَسوُلِ اللَّهِ اسْوَةٌ حَسَنَةٌ» «٣» براى شما در رفتار رسول خدا (ص) پيروى نيكوست. اسوه به معناى تأسى نمودن و اقتداكردن است. «٤» بنابراين، اسوه بودن رسول‌خدا (ص) عبارت است از پيروى كردن از او و تعبير «لكم فى رسول اللَّه» اشاره به آن است كه اين وظيفه به نفع ما بوده و براى هميشه ثابت است و طبق اين آيه، بايد همواره در گفتار و رفتار، از پيامبر (ص) پيروى كنيم. «٥» گذشته از اينها، پيامبر اكرم (ص) خاتم پيامبران و افضل تمام آنان است «٦» و هر فضيلت، منصب و كمالى براى هر پيامبرى ثابت باشد، پيامبر اكرم (ص) آن را داراست و