درس دوّم: ويژگيهاى پيامبر اسلام‌ (٢) امامت پيامبر اكرم (ص) يكى از برجسته‌ترين مقامات پيامبران، مقام امامت آنان نسبت به انسانهاست. رسول گرامى اسلام عاليترين درجه امامت بر انسانها را دارا بود. براى تبيين اين مسأله لازم است نخست جايگاه «امامت، رسالت و نبوت» و برترى مقام امامت بر مقام نبوت روشن شود. خداوند متعال مى‌فرمايد: «وَ اذِ ابْتَلى ابْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَاتَمَّهُنَّ قالَ انّى‌ جاعِلُكَ لِلنَّاسِ اماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتى قالَ لايَنالُ عَهْدِى الظَّالِمينَ» «١» و (به خاطر بياوريد) هنگامى را كه خداوند ابراهيم را با وسائل گوناگونى آزمود و او بخوبى از عهده آزمايش برآمد. خداوند به او فرمود: من تو را امام مردم قرار دادم. ابراهيم گفت: آيا از دودمان من نيز به اين مقام مى‌رسند؟ خداوند فرمود: پيمان من (مقام امامت) به ستمكاران‌ نمى‌رسد. (و تنها آن دسته از فرزندان تو كه معصوم باشند، شايسته اين مقام هستند). در توضيح معناى اين آيه، لازم است به چند نكته زير توجه كنيم: الف- حضرت ابراهيم پس از آنكه از عهده امتحانهاى سخت برآمد، به اين مقام رسيده است. اين معنا نشانگر آن است كه امامت پس از گذراندن مراحلى از جانب خداوند اعطا مى‌شود. ب- حضرت ابراهيم (ع) قبل از آنكه مقام امامت به او اعطا شود، پيامبر بود و مقام امامت، در دوران پيرى به وى عطا شد. وقتى به حضرت ابراهيم (ع) مقام امامت داده‌