اين على (ع) با قرآن و قرآن با على (ع) است، از هم جدا نمى‌شوند تا اينكه در كنار حوض كوثر به من برسند. در تعدادى از روايات تصريح شده كه اگر به قرآن و عترت (هر دو) تمسك بجوييد، گمراه نمى‌شويد. «١» كه اين نيز بروشنى بيانگر عدل بودن امامان (ع) با قرآن كريم است. وارثان قرآن‌ قرآن كريم مى‌فرمايد: «ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِه‌ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ بِاذْنِ اللَّهِ» «٢» سپس اين كتاب آسمانى را براى كسانى كه از ميان بندگان خود انتخاب كرده‌ايم، به ارث گذاشتيم، بعضى از آنها به خود ستم كنند و بعضى معتدلند و بعضى به اذن خدا به سوى نيكيها پيشى گيرنده‌اند. سالم مى‌گويد: از امام محمّد باقر (ع) درباره تفسير اين آيه، سؤال شد، فرمود: «الَسَّابِقُ بِالْخَيْراتِ الْامامُ وَ المُقْتَصِدُ الْعارِفُ لِلْامامِ وَ الظَّالِمُ لِنَفْسِه‌ الَّذى‌ لا يَعْرِفُ الْامامَ» «٣» پيشى گيرنده به سوى نيكيها امام است و معتدل، كسى است كه امام شناس است و ستمگر به خويش كسى است كه امام را نمى‌شناسد. تعبير «ارث» در اين آيه و آيات ديگر، به اين خاطر است كه ارث به چيزى مى‌گويند كه بدون داد و ستد و زحمت به دست مى‌آيد و خداوند اين كتاب بسيار ارزشمند را به اين گونه در اختيار مسلمانان قرار داده است. از اين روايت، نتيجه مى‌گيريم كه خداوند پاسدارى از قرآن را بر دوش امت اسلام گذاشته و درميان آنها گروههاى مختلفى وجود دارند، بعضى به وظيفه خود عمل نكرده‌