بگو آنچه به عنوان مزد از شما خواستم، براى شماست (سودش نصيب شما مى‌شود نه من) مزد من جز بر خدا نيست. يعنى اين دوستى راهى براى تكامل و اصلاح خودتان است. مراد از خويشاوندان در آيه جز على و فاطمه و حسن و حسين و امامان از ذريّه حسين عليهم‌السلام كس ديگرى نيست. در تفسيرهاى اهل سنت چنين آمده است: وقتى آيه مودّت نازل گشت، گفته شد: اى رسول خدا، خويشاوندان تو كه محبتشان بر ما واجب است، چه كسانى هستند؟ فرمود: على و فاطمه و دو پسر آنان. «١» عبد العزيز از حضرت امير (ع) نقل مى‌كند كه فرمود: «اى على، اين دو؛ يعنى حسن و حسين مرا غافل كرده‌اند از اينكه بعد از آن دو كسى را دوست داشته باشم. همانا پروردگارم مرا به دوستى آنان و دوستدارانشان، امر كرده است. «٢» على بن جعفر از برادرش موسى بن جعفر (ع) چنين نقل مى‌كند: پيامبر خدا دست حسن و حسين را گرفت و فرمود: كسى كه اين دو پسر و پدر و مادرشان را دوست داشته باشد، در روز قيامت، در درجه من خواهد بود. «٣» بريد عجلى مى‌گويد: درمحضر امام باقر (ع) بودم، مسافرى از خراسان كه آن راه دور را پياده پيموده بود، به حضور امام شرفياب شد. پاهايش را كه از كفش درآورد، شكافته شده و ترك برداشته بود. گفت: به خدا سوگند، چيزى جز دوستى شما اهل بيت، مرا از آنجا به اينجا نياورد. امام فرمود: به خدا قسم، اگر سنگى ما را دوست داشته باشد، خداوند آن را با ما محشور و قرين مى‌گرداند؛ آيا دين غير از محبّت است؟ «٤» پشتوانه عشق و محبّت به امامان عليهم السلام، ايمان به خداوند است كه در فطرت‌بشرى به امانت نهاده شده و چون فطرتها جاودانى است، مهر على و فرزندانش نيز جاودان است.