اينجا به ذكر يك روايت از امام صادق (ع) بسنده مى‌كنيم: «الرّاسِخُونَ فِى الْعِلْمِ اميرُالْمُؤْمِنينَ وَ الْأَئِمَةُ مِنْ بَعْدِهِ» «١» راسخان در علم، اميرمؤمنان على (ع) و امامان پس از وى هستند. راه ديگرى، براى اثبات راسخيت امامان (ع) در علم و دانش و مبرّا بودن از هر گونه نادانى و ظلمت، مقام تطهير امامان (ع) است؛ زيرا لازمه پاك بودن آنان، راسخ بودن در علم است كه به اختصار به بيان آن مى‌پردازيم: قرآن كريم مى‌فرمايد: «انَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» «٢» خدا همين را خواسته كه پليدى را از شما اهل بيت عصمت دور كند و شما را ازهر گونه عيب و نقص پاك كند. همان گونه كه در اين آيه مشاهده مى‌شود، خداوند زايل كردن هر گونه آلايش، پليدى و پاك نمودن اهل بيت عصمت (ع) را به خود نسبت داده است. نكته ديگر آنكه زوال پليدى و طهارت ياد شده، چيزى جز طهارت قلب، ادراك و اراده نيست. درنتيجه، امامان معصوم (ع) از نظر اعتقاد و اراده، پاك هستند و معارف حقّه را درك كرده و در آن ثابت قدم هستند، دستخوش افكار بد نمى‌شوند، بين حق و باطل نوسان نداشته، و هيچ گونه شك و ترديدى ندارند؛ بعلاوه درمرحله عمل كه لازمه علم آنان است نيز، بر حق ثابت بوده، به سوى هواها تمايل نداشته وميثاق علم را نقض نمى‌كنند و اينها چيزى جز رسوخ، استوارى و ثبات در علم نيست. «٣» علم لدنّى‌ يكى از مسائلى كه در رابطه با مقام علمى امامان معصوم (ع) وجود دارد اين است كه‌